Doe vooral dat waar je blij van wordt. Míts je daarmee geen andere personen leed of schade berokkent!
Een advies dat ik in de afgelopen jaren al zo vaak aan cliënten heb gegeven. En waar ik ook volledig achter sta. Maar waarom doe ik dat zelf dan niet? Een vraag die de afgelopen jaren steeds vaker de kop op kwam steken.

Werk of passie?

Mijn passie is andere mensen helpen met de problemen die zij in hun dagelijks leven ondervinden. Of dat nou relatiegerelateerde problemen zijn, persoonlijke problemen, of werkgerelateerd. In al die situaties kun je daarvoor bij mij terecht. Het werken als coach doe ik inmiddels al vijf jaar naast mijn werk bij hogeschool Windesheim/ZWINC. Een fantastische combinatie vond ik dat. Nu niet meer.

Want heel eerlijk…, mijn werk als officemanager, dat voelde voor 80% ook echt als werk. Ik haalde daar niet zoveel energie uit. En dat werd steeds minder. In die tijd ben ik vooral bezig met projectadministratie en het regelen van 1000 en 1 dingen die op dat moment geregeld moeten worden. Van vieze vaat opruimen tot documenten archiveren. Van vergaderruimtes reserveren tot contracten opstellen. U vraagt, wij draaien. Iets in die trend.

Tijdens die andere 20%, die niet als werk voelde, dan was ik bezig met het organiseren van borrels, weeklunches, etc. En met meedenken en op weg helpen van de ondernemers die zich bij ZWINC hebben aangesloten. Dan voer ik persoonlijke gesprekken, ga ik met hen persoonlijk dieper in op belemmerende en helpende gedachten. Kijk ik met ze mee naar hun eigen persoonlijke groeimogelijkheden, hun intrinsieke motivatie. Dan ben ik samen met hen op zoek naar hun energiebronnen, hun valkuilen en hun innerlijke balans. Daar krijg ik energie van.

Meerdere keren heb ik dan ook aangegeven dat mijn rol als officemanager, en dan met name de projectadministratie, niet bij mij past. Dat ik die taken liever aan iemand anders zou willen overdragen. Dat ik liever grotendeels als personal coach aan het werk zou willen zijn. Helaas was daar, tot op de dag van vandaag, geen ruimte voor. Maar omdat het werk ook hele leuke kanten had bleef ik gewoon naar mijn werk gaan, zij het steeds vaker met gepaste tegenzin.

Werken als coach naast mijn vaste baan

Naast mijn werk in loondienst had ik in mijn vrije tijd al een paar jaar mijn werk als relatie- en stresscoach. En dat werk voelt voor mij voor nog geen 20% als werk. Als het al als werk voelt dan ben ik bezig met de administratie, de facturatie, de marketing, social media, etc. De rest van de tijd, als ik gesprekken voer, dan ben ik bezig met mijn passie. Met het helpen van mensen. Die andere 80% voelt niet als werk. Kwam ik eerder na een volle dag werken bij ZWINC thuis dan was ik vaak moe, voelde ik me leeg en uitgeblust. Had ik die dag een coachgesprek in de avond op de planning staan? Na dat coachgesprek was ik weer helemaal opgeladen. Dát is mijn energiebron. En daar wilde ik meer van.

Waarom heeft het dan toch zolang geduurd voordat ik volledig voor mijn passie ben gegaan? Ook als ik al jaren mijn cliënten aanmoedig om datgene te doen waar ze blij van worden? Het antwoord op die vraag is vrij simpel;

FINANCIËLE ZEKERHEID

Niets meer en niets minder.

Ikzelf ben opgegroeid in armoede. Was het geld op en het eten op? Dan was het op. Vroeger had je geen voedselbank of kledingbank waar je terecht kon.

Toen ik zelf kinderen kreeg en mijn ex-man daarna andere keuzes maakte, heb ik jarenlang als alleenstaande ouder in armoede geleefd. Ik kon mijn kinderen niet altijd geven wat ik ze gunde. Door de zorg en de verantwoordelijkheid die ik voor hun voelde heb ik ook op werkgebied niet altijd mijn hart kunnen volgen. Want vroeger was er geen voorschoolse of naschoolse opvang. En ook van continuroosters en lunch eten op school hadden ze toen nog niet gehoord. Gastouders, daar was ik op aangewezen.

Maar nu ze alle drie de deur uit zijn en zij daardoor niet meer de dupe kunnen worden van een periode met minder inkomsten is het tijd geworden om van mijn passie volledig mijn werk te maken. Nu hoef ik me niet meer verantwoordelijk te voelen voor hun boterham. En dat geeft rust en ruimte in mijn hoofd. Tel daar werk bij op waar ik onvoldoende energie van kreeg terwijl ik daarnaast werk heb waar ik wel energie van krijg. Dan wordt de stap om volledig als zelfstandige aan de slag te gaan steeds kleiner.

Gesteund voelen

Daarnaast heb ik nu al meer dan tien jaar een man die mij volledig steunt. Ook in deze keuze, om volledig voor mijn passie te gaan. Want eerlijk is eerlijk, zonder zijn absolute steun en vertrouwen in mij weet ik niet of ik nu al deze stap zou durven maken. Dan had ik mogelijk nog steeds angst gehad voor het loslaten van financiële zekerheden. En die angst heb ik nu niet meer. Met grote dank aan mijn man.

Het voelt dan ook super goed dat ik kan vertellen dat ik deze week mijn allereerste week als 100% ZZP-er heb gewerkt. Een mijlpaal waar ik trots op ben!